Bal in de prullenbak geslagen? Hoe zit dat volgens de regels?
Tijdens de clubkampioenschappen ontstond op hole 11 een bijzondere regelkwestie. Een speler sloeg zijn bal vanaf de tee direct links van de green, waar bij de teebox van hole 12 een vaste prullenbak staat. De bal eindigde onderin op de bodem. Wat zeggen de Regels van Golf in zo'n situatie?
De prullenbak is een vast obstakel. Volgens Regel 16.1 is er sprake van belemmering wanneer een abnormale baanomstandigheid, waaronder een vast obstakel, de bal raakt of wanneer de bal erin of erop ligt. In dat geval mag de speler de belemmering zonder straf ontwijken.
Gewoon droppen
Omdat de bal in de prullenbak lag, was hier sprake van zo'n belemmering. De speler mocht de bal dus uit de prullenbak halen en de situatie zonder straf ontwijken. Daarbij geldt de procedure van Regel 16.1b voor een bal die in het algemene gebied ligt. Het referentiepunt is het dichtstbijzijnde punt zonder enige belemmering. Vanaf dat punt mag de speler de bal binnen één clublengte droppen. De dropzone mag niet dichter bij de hole liggen dan het referentiepunt en de belemmering moet volledig worden ontweken.
Het aardige aan deze situatie is dat de uitkomst anders zou zijn geweest wanneer de prullenbak alleen op de speellijn had gestaan. Een vast obstakel dat uitsluitend de speellijn belemmert, geeft volgens Regel 16.1 normaal gesproken geen recht op ontwijken wanneer de bal niet op de green ligt. In dit geval lag de bal echter daadwerkelijk in het vaste obstakel. Daarmee was er sprake van een belemmering zoals bedoeld in Regel 16.1 en kon de speler zonder straf ontwijken.
Een mooie regelkwestie dus – en een goed voorbeeld van waarom het bij een onverwachte situatie op de baan loont om eerst de regels erbij te pakken. En de speler van dit verhaal? Hij maakte een birdie op hole 11.
Tekst en illustratie: Astrid Bloemen en Mandy Lammers
Meedoen aan Project Single Handicap
Op weg naar single handicap
Zoals ik in de Meermare van deze zomer schreef, ben ik met mezelf de uitdaging aangegaan om uiterlijk in de zomer van 2027 een single handicap te hebben. Een ambitieus doel, maar juist daarom leuk om te kijken wat ik onderweg allemaal kan leren. De afgelopen periode heb ik in ieder geval een paar interessante ontdekkingen gedaan.
Caddie
Tijdens een maandbeker speelde ik met Tom (hcp 0.0) als caddie. Vooraf had ik hem gevraagd om eens goed te kijken hoe mijn ronde van 18 holes verloopt. We speelden Lynden/Cruquius en kwamen uit op 32 punten, met drie strepen. Niet slecht, maar er is zeker ruimte voor verbetering. Mijn drives gaan goed en ver, en ook mijn slagen naar de green zijn op zich prima. Het putten is wat lastiger, al hebben volgens mij meer mensen daar de laatste tijd last van op onze greens. Maar Tom zag vooral iets anders: focus.
Zijn opmerkingen waren behoorlijk duidelijk: “Waarom sla je een bal met een half broodje in je mond?” En: “Waarom neem je niet wat meer tijd om je voor te bereiden op je putt? Je speelt een wedstrijd en geen gezellig oefenrondje.” Daar zat natuurlijk wel wat in. Blijkbaar zit de winst voor mij niet alleen in beter slaan, maar ook in beter spelen. Meer aandacht voor iedere slag, een vaste voorbereiding en vooral: focus houden.
Statistieken liegen niet
Veel spelers met een lage handicap houden uitgebreide statistieken bij. Ik eigenlijk nooit. Tot ik besloot dat toch maar eens te gaan doen. En dat levert interessante inzichten op. Het goede nieuws: ik raak bijna altijd de fairway. Dat is alvast een prima basis! Maar daarna gaat het regelmatig mis. Mijn bal ligt na de tweede slag maar zelden op de green. Meestal ergens links of rechts, en soms zelfs over de green heen. En als ik dan moet chippen, lukt het me ook niet vaak genoeg om de bal zo dicht bij de hole te krijgen dat ik nog maar één putt nodig heb. En zo worden bogeys wel heel gemakkelijk gemaakt. Om mijn handicap verder omlaag te krijgen, zal ik dus vooral meer pars moeten maken. En daarvoor weet ik inmiddels beter waar ik mijn tijd aan moet besteden.
Ik kan het dus wel!
Een van de leukste momenten van de afgelopen periode was het NGF Familietoernooi op Toxandria, dat ik samen met Tom speelde. We wonnen de wedstrijd met +3 in greensome.
Maar nog belangrijker: ik speelde ontzettend goed en voelde tijdens de hele ronde een enorme rust. Geen gehaast, geen onnodige spanning, gewoon slag voor slag spelen. En misschien was dat wel de belangrijkste ontdekking van allemaal: ik kan het dus wel! Nu nog leren om dat gevoel vaker mee te nemen naar andere rondes. Op 31 oktober spelen we op The Dutch de landelijke finale. Een mooie volgende uitdaging. Niet alleen om daar goed te spelen, maar vooral om opnieuw die rust en focus te vinden.
De volgende stap
De komende periode ga ik daarom gericht aan de slag met mijn zwakke punten. Op de Bolstra staan vooral chips en putten op het programma. Daarnaast wil ik meer rust in mijn spel brengen, onder andere door ademhalingsoefeningen vóór mijn slagen. Of dat genoeg is om die single handicap te halen? Dat gaan we zien. Maar één ding is inmiddels duidelijk: de weg ernaartoe is minstens zo interessant als het einddoel.
Tekst en illustratie: Mandy Lammers